Y Weledigaeth

Dyfeisiwyd, Cynlluniwyd a Perfformiwyd gan
Gavin Skerritt

Yn y perfformiad yma gan unigolyn mae’r siwrnai yn dechrau gyda dinistr rhyfel, allan o hyn mae plentyn yn cael ei eni - yn ddiniwed, unig a chwilfrydig. Tra’n crwydro wrth ymylon llyn sy’n cael ei chwipio gan y gwynt mae’r bachgen yn dyst i ymddangosiad ffurf yn codi allan o’r dwr llonydd. Mae’r weledigaeth yma a’i diethrwydd yn hudo’r bachgen. Mae’r ddau yn uno, ond mae’r ddau yn cydsynio os bydd y bachgen yn taro ‘tair ergyd ddi-achos’ yna bydd ei hundeb yn cael eu torri a bydd y ffurf yn dychwelyd i’r llyn.

Seiliwyd Y Weledigaeth ar chwedl Llyn y Fan Fach gyda symboliaeth sy’n hyn na Christnogaeth. Fe ddefnyddir symudiad, pypedwaith, barddoniaeth a chân yn y perfformiad i fforio theatr defodau’r werin a chwedlau, gan gwestiynu ein canfyddiad o iaith a’i defnydd ohoni. Beth ddaeth gyntaf, yr ystyr neu’r swn?

Cyfarwyddwyd gan Irene Hardy
Sain gan Patrick Marmora

Mae’r cynhyrchiad yma yn addas ar gyfer rhai dros 15 mlwydd oed ac yn ddarn perffaith i siaradwyr y Gymraeg, dysgwyr yr iaith a chynulleidfa Eingl-Gymraeg. Mae’r perfformiad yn canolbwyntio ar rythm a dwyster y seiniau, yn hytrach na gwir ystyr y geiriau. Mae’r darn yn agor byd y siaradwyr Cymraeg, a’u storïau a llenyddiaeth i fyny i gynulleidfa di-Gymraeg. Yn bennaf mae’r perfformiad yn un gweledol, fel bod testun yn atgyfnerthu’r ddelwedd trwy’r amser.

Apêl rhyngwladol sydd i’r Weledigaeth, gan groesi pob ffin ieithyddol. Fe fuasai yn ddarn gwyl gwych yn nhermau fforio hen chwedl werinol, ei symboliaeth, a’u perthnasedd i ni heddiw yn ei defnydd o iaith fel mynegiant pur yn hytrach na syniadau haniaethol. Drwy ddewis y Gymraeg fel cyfrwng fy mherfformiad rhoddwyd y rhyddid i mi ddarganfod swn, ton a rhythm i gyfathrebu fy syniadau ac ystyriaethau.